<style type="text/css"> p { text-align: left;} .reveal pre code { height: 100%; max-height: 100%; box-sizing: border-box; } </style>

tablice jednowymiarowe, dwuwymiarowe, wielowymiarowe, postrzępione

przechowują elementy takiego samego typu

pozycja elementu określona przez indeks poczynając od 0

rozmiar tablicy jest stały, określony w momencie tworzenia tablicy

tablice to typ referencyjny

Składnia:

typ[] nazwa_tablicy;

Przykład:

double[] tablica;

Tablica jest typem referencyjnym, używamy słowa new

double[] tablica = new double[10];

stały rozmiar określony w momencie tworzenia

można zainicjować w momencie tworzenia

double[] tab2 = { 40.32, 3.13, 345.12}; var[] tab3 = new double[]{ 40.32, 3.13, 345.12}; string[] dni = new string[] { "Pon", "Wt", "Śr", "Czw", "Pią", "Sob", "Niedz" };

Operator dostępu [indeks]

Indeksy rozpoczynają się od 0

double[] tablica = { 40.32, 3.13, 345.12}; tablica[0] = 3.15; Console.WriteLine(tablica[2]); for(int i=0; i < tablica.Length; i++) Console.WriteLine(tablica[i]);

Typy wartościowe:

int, char, double, ...

wartość jest przechowywana w obszarze pamięci zmiennej (na stosie)

Typy referencyjne:

tablice, łańcuchy (string), wszystkie klasy

tworzone za pomocą operatora new

zmienna przechowuje referencję (wskaźnik) do obszaru pamięci (na stercie)

domyślna wartość null - pusta referencja

Żródło: TutorialsTeacher

int a = 42; int b; b=a; // kopiowanie wartości b++; Console.WriteLine("a={0} b={1}", a, b); int[] ta = { 42, 1, 2 }; int[] tb; tb = ta; // kopiowanie referencji tb[0]++; Console.WriteLine("ta[0]={0} tb[0]={1}", ta[0], tb[0])

Wyjście

a=42 b=43
ta[0]=43 tb[0]=43

Pętla forach() pozwala wygodnie iterować po elementach kolekcji (tablice, listy, łańcuchy)

Składnia:

foreach (var element in tablica) { // kolejne elementy podstawiane do zmiennej element }

Przykład:

int i = 0; foreach (var element in tablica) { Console.WriteLine("Element [{0}] wynosi: {1}", i, element); i++; }
string tekst = "Ala ma kota"; foreach(var znak in tekst) Console.WriteLine(znak);

Napisz program, który wczytuje liczby aż do podania pustej linii. Po zakończeniu wczytywania program wyświetla wprowadzone liczby w odwrotnej kolejności. Zakładamy, że liczb nie będzie więcej niż 1000.

Sprawdź, co się stanie, gdy przekroczymy zakres indeksów tablicy.

Tworzenie tablicy 2 wymiarowej

int[,] macierz = new int[3, 4];

Dostęp do elementów tablicy

int element = macierz[0, 5];

Przykład z inicjacją

int[,] macierz = new int[,] {{ 1, 2 }, { 3, 4 }, { 5, 6 }, { 7, 8 }}; int[,,] macierz = new int[,,] { { { 1, 2, 3 }, { 4, 5, 6 } }, { { 7, 8, 9 }, { 10, 11, 12 } } };

Tablice postrzępione (jagged) - to tablice, których elementami są tablice.
Rozmiar tablic może być różny (nie tworzą macierzy prostokątnej)

int[][] jaggedArray = new int[3][]; jaggedArray[0] = new int[5]; jaggedArray[1] = new int[4]; jaggedArray[2] = new int[2];

Dostęp do elementów;

int x = jaggedArray[1][2];

Przykład z inicjacją

int[][] jaggedArray3 = { new int[] { 1, 3, 5, 7, 9 }, new int[] { 0, 2, 4, 6 }, new int[] { 11, 22 } };

Wybrane własności i metody tablic

Własność	Opis
Length	całkowita liczba elementów we wszystkich wymiarach tablicy
Rank	ilość wymiarów
Metoda	Opis
GetLength(i)	ilość elementów w i-tym wymiarze

Klasa Array udostępnia funkcje operujące na tablicach

Metoda	opis
Array.Clear(tab)	zeruje elementy
Array.Reverse(tab)	odwraca kolejność elementów w tablicy jednowymiarowej
Array.Sort(tab)	sortuje elementy w tablicy jednowymiarowej

Napisz program, który wczyta macierz liczb rzeczywistych o wymiarach . Wartości oraz podaje użytkownik na początku programu następnie program pobiera kolejne elementy macierzy. Po wczytaniu wszystkich wartości wyświetl zawartość macierzy w postaci tabeli.

Napisz program, który zaszyfruje linię tekstu za pomocą szyfru macierzowego. Metoda szyfrowania polega na umieszczeniu znaków szyfrowanej wiadomości sekwencyjnie w kolejnych wierszach macierzy. Przykładowo tekst „TAJNA WIADOMOŚĆ” umieszczony w macierzy posiadającej 4 kolumny wypełnia macierz o wymiarach 4×4:

T A J N
A W I
A D O M
O Ś Ć

Szyfr uzyskujemy ze znaków odczytanych w kolumnach. W powyższym przykładzie zaszyfrowana wiadomość to: „TAAOA DŚJWOĆNIM”. Sposób kodowania zależy od ilości kolumn macierzy - jest to klucz szyfrujący. Do odszyfrowania wiadomości wykorzystuje się ten sam algorytm, w którym kluczem będzie liczba wierszy macierzy wypełnionej tekstem.

Program wczytuje następujące dane:

liczbę kolumn macierzy

linię tekstu (komunikat do zaszyfrowania)

Wynikiem działania jest wyświetlenie zaszyfrowanego tekstu oraz liczby uzyskanych wierszy macierzy szyfrującej.

Przykład działania:

Podaj liczbę kolumn (klucz szyfrujący): 4
Wprowadź komunikat:
Ala ma kota
Zaszyfrowany tekst:
Amolata a k
Liczba wierszy (klucz deszyfrujący): 3